हाम्रो माग पूरा गर भन्दै जुलुस लगाएका थिए । त्यस्तो जुलुसका अगाडि बीपी कोइराला, तारिणीप्रसाद कोइराला, गिरिजाप्रसाद कोइराला, मनमोहन अधिकारीलगायतका नेता हुनुहुन्थ्यो ।

त्योबेलामा बिराटनगरमा राम समशेर भन्ने बडाहाकिम थिए । हाम्रो स्कुलमा भारतीय नागरिक श्याम दा हेडसर हुनुहुन्थ्यो । जुलुस स्कुलको खाली चौरतर्फ जाँदै थियो ।

हेडसरले गेटमा रोक्न खोज्नुभयो । बडाहाकिम क्या कहेंगे ? भन्नुभयो ।

बीपीले के भन्नुभयो- बीपी न हीं माना, बोल दे जायगा ।

त्योबेला मोरङ र सुनसरीभरिमा ४/५ वटा थानाहरु थिए । जुलुस रोक्न के तागत होस् ।

सुवर्ण समशेरहरुले बीपी भन्दा मातृका बढी उदार छ, योसँग काम गर्न सकिन्छ भनेर सोचे । सुवर्णहरु सशस्त्र विद्रोह गर्न चाहन्थे । सशस्त्र विद्रोह बीपीको योजना होइन, मातृकाप्रसादको पनि होइन

त्यो आमसभालाई बीपी कोइरालालगायत सबै नेताले भाषण गरे । त्यही जुटमिलको हड्तालले बीपीलाई नेताका रुपमा चिनायो ।